معرفی وبلاگ
فعالییت سازمان زنان انقلاب اسلامی در پی انسجام و هماهنگی و شناسایی زنان فعال منطقه بسته به مهارت و توانمندیی انها در جهت رفع نیازمندرهای زنان ان منطقه . خواهرم بسته به نیاز فکری و روحی و مادی خود با ما هم سخن شو بهترین خوبی ها نزد زنان است امام صادق(ع) باهم شویم ،یکی شویم درمانی برای دردی شویم ............ آن لحظه اي كه زن در خانه خود مي ماند و (به امورزندگي و تربيت فرزند مي پردازد)به خدا نزديكتر است.حضرت زهرا (س)
صفحه ها
دسته
لينك سازمان زنان انقلاب
لينك عاشقان امام نقي
مرگ بر شاهين نجفي(مرتد)
جانم فداي غربتت يا امام نقي (ع)
امام من مهدي
فرهنگ الهي
گل نرگس
اس ام اس جديد
شعرهاي داريوش دوسراني
صهيون ستيزي
شيعه
مجله فيروز جاه
منتظران ظهور
ديار عشق
خدا
بهترين دوست فقط خدا
تنها عشق من خداست
شوق شهادت
سايه
سايه طلبه جوان
سايت شخصي سيد محمد انجوي نژاد
مدرسه علميه الزهرا(س) نصر تهران
☫عشق=خامنه اي☫
خانم دكتر نگار
در طلب معرفت...
گوهركمال ، حجاب برتر
ولايت عشق
غريب تر از غريب الغربا ... امام نقي (ع
غريب سامرا
بسم رب الهادي(ع)
شيدايي رهبر
وبلاگ شهيد همت
ماه نقره اي (بسم رب الشهدا)
مقتدر مظلوم
ولايت سيد علي
حامي رهبر
بسيجي بي ادعا
پايگاه اطلاع رساني استقامت
انفجار نور
ائمه اطها رو شهدا
فيض بوك
هادي نت
شهيدان زنده اند
دانلود جديد ترين مداحي
بهشت (محفل بسيجيان و رهروان شهدا
دينيست(اولين سايت اطلاع رساني ويژه مداحان)
سايت جامع مداحي
نور اسمان
سايت رسمي مداحان اهل بيت
ماه حرم ( روضه العباس)
جام تهي
ما مي توانيم
حمايت از اقتصاد و كار توليد ملي
منتظران مهدي
اخبار پيام نور
ره به ري
لینک دوستان
سايت مراجع تقليد
آرشیو
آمار وبلاگ
تعداد بازدید : 1505352
تعداد نوشته ها : 3305
تعداد نظرات : 487
Rss
طراح قالب
موسسه تبیان

در طول تاريخ در بيشتر مناطق جهان، از جمله ايران، فعاليتهاى سياسى ويژه مردان بوده است. زنان، جز مواردى معدود، از ساختار قدرت سياسى بركنار بودند و سهم آنان در سياست ــ دست‌كم به‌معناى رسمى آن ــ بسيار محدود بود. به طور كلى، وضع زنان در عرصه سياست تا اوايل سده چهاردهم/ آغاز سده بيستم، فقدان حقوق سياسى و مشاركت فعال در امور سياسى بود (رجوع كنيد به فريدمن، ص 44؛ مصفّا، ص 101ـ107). دو شاخص مهم حقوق سياسى عبارت‌اند از: حقوق انتخاباتى و حضور در مديريت سياسى. حق رأى سياسى زنان از اوايل قرن چهاردهم/ بيستم در اروپا به رسميت شناخته شد و سپس به سراسر دنيا گسترش يافت (مصفّا، ص 57ـ60؛ طغرانگار، ص 73؛ فريدمن، ص 51ـ54).

از مهم‌ترين مظاهر مشاركت فعالانه سياسى زنان در ايران پيش از انقلاب اسلامى، جنبش مشروطه بود؛ هرچند سهم سياسى زنان از دستاوردهاى مشروطه اندك بود و به موجب قانون انتخابات مجلس (مصوب 1329) آنان از حق رأى دادن و نماينده شدن محروم ماندند (رجوع كنيد به مصفّا، ص 109ـ110؛ ساناساريان، ص 41ـ44).

در زمان پهلوى اول، به‌رغم تغييراتى در وضع حقوقى و اجتماعى زنان، حقوق سياسى آنان تغييرى نيافت؛ زنان حق رأى و احراز مناصب سياسى نداشتند و امكان تأسيس سازمانهاى مستقل سياسى را پيدا نكردند (آبراهيميان، ص 144؛ حافظيان، ص 29ـ31). در دوره پهلوى دوم، هرچند پس از 1341ش به فرمان شاه، زنان به‌ظاهر از حق رأى و انتخاب شدن در مجلس شوراى ملى و مجلس سنا برخوردار شدند و در سالهاى بعد، معدودى از آنان به نمايندگىِ مجلس و وزارت دست يافتند، ولى همه آنها از طبقات خاص جامعه بودند و عامه مردم، باتوجه به پايبند نبودن حكومت به آموزه‌هاى اسلام، درباره حضور زنان در عرصه‌هاى سياسى نظر مثبت نداشتند (رجوع كنيد به بامداد، ج 1، ص 18؛ ساناساريان، ص 113، 117ـ118؛ حافظيان، ص 62، 84). منتقدانِ حق رأى زنان بر آن بودند كه در جامعه ايران كه مردان از حقوق سياسى، از جمله داشتن حق رأى استقلالى و تأثيرگذار ، محروم‌اند، دادن حق رأى به زنان صرفآ جنبه نمايشى دارد و ترفندى براى دموكراتيك نماياندن حكومت است، نه مشاركت دادن واقعى زنان در سياست (رجوع كنيد به امام خمينى، ج 1، ص 38ـ39، 115؛ ساناساريان، ص 127ـ129

 


مشارکت زنان ایرانى در روند پیروزى انقلاب اسلامى در 1357ش بسیار گسترده بود. پس از پیروزى انقلاب، دیدگاههاى صریح امام خمینى درباره لزوم مشارکت سیاسى زنان و تصریحات مکرر ایشان به حقوق سیاسى آنان (رجوع کنید به امام خمینى، ج 2، ص 309، 515، 540، ج 3، ص 514)، سبب شد تا زنان از حقوق سیاسى مشابه مردان برخوردار شوند.

اصل سوم قانون اساسى جمهورى اسلامى ایران بیانگر مشارکت همه مردم در تعیین سرنوشت سیاسى، اقتصادى، اجتماعى و فرهنگى است و در قوانین انتخاباتىِ تصویب شده پس از انقلاب، براى حضور زنان در عرصه سیاست به عنوان رأى دهنده، هیچ منعى وجود ندارد. همچنین، جز مناصب رهبرى ــ با استناد به مبانى فقهى ــ و ریاست جمهورى (با توجه به اصل 115 قانون اسامى که «رجل مذهبى و سیاسى» بودن را یکى از شرایط رئیس‌جمهور دانسته است)، در بقیه مناصب براى انتخاب شدن زنان منع شرعى و قانونى، وجود ندارد. به علت فقدان تجربه لازم، حضور زنان در امورسیاسى بسیار کمتر از مردان بوده است، در عین حال سازمانهاى ویژه زنان با اهداف سیاسى در ایران بسیارند (رجوع کنید به طغرانگار، ص 152ـ163؛ مصفّا، ص130ـ131).

حقوق سیاسى زنان در تعدادى از کشورهاى اسلامى تاحدودى رعایت شده، ولى حضور جدّى آنان در عرصه سیاست هنوز با مشکلات جدّى روبه‌روست (رجوع کنید به >دایرةالمعارف زنان و فرهنگهاى اسلامى<، ج 2، ص 88ـ89).

برخى از مظاهر ایجاد و گسترش بحث درباره حقوق زن در ایران پس از پیروزى انقلاب اسلامى عبارت‌اند از: 1)تشکیل نهادها، سازمانها، تشکلها و مراکز خاص زنان، از جمله شوراى فرهنگى ـ اجتماعى زنان، مرکز امور مشارکت زنان وابسته به ریاست جمهورى، کمیسیونهاى امور بانوان استانداریها، و سازمانهاى غیردولتى زنان. 2)انتشار مجلات ویژه زنان. 3)تدوین و تصویب قوانین و مقررات متعدد در خصوص حقوق زن. 4)ایجاد و گسترش جریانهاى گوناگون اجتماعى و سیاسى با هدف دفاع از حقوق زنان.

بر لزوم رفع تبعیض از حقوق زن و مرد و برقرارى تساوى آنها، در اعلامیه جهانى حقوق بشر و بسیارى از میثاق‌نامه‌هاى بین‌المللى تأکید شد و، با گسترش توجه به حقوق زنان در سطح بین‌الملل، چندین اجلاس جهانى در زمینه مسائل زنان تشکیل گردید. با این همه، طرفداران تساوى کامل حقوق زن و مرد این اقدامات را براى رفع تبعیض کافى ندانستند و براى تضمین این تساوى، سند تعهدآور محکم‌ترى خواستند. ازاین‌رو، «کنوانسیون رفعِ هرگونه تبعیض علیه زنان» در 1358ش/1979 در مجمع عمومى سازمان ملل متحد به تصویب رسید و در 1360ش/1981 لازم‌الاجرا شد. هدف از تدوین و تصویب این معاهده بین‌المللى، برقرار شدن تساوى کامل زنان با مردان و از میان رفتن همه تمایزها در عرصه‌هاى حقوقى، اقتصادى، سیاسى، فرهنگى و اجتماعى و نیز تأمین راههاى مطمئن براى اجراى آنها از سوى دولتهاست (رجوع کنید به توحیدى، ص 9ـ25).

کنوانسیون، علاوه بر مقدمه‌اى نسبتآ طولانى، سى مادّه و شش بخش دارد. بخش نخست به تعهدات عام کشورها براى رفع تبعیض از زنان می‌پردازد. بخشهاى دوم و سوم و چهارم ناظر به اقدامات تضمینى دولتها براى برابرى زنان و مردان در حوزه‌هاى سیاسى، آموزشى و اشتغال و برابرى در مقابل قانون و نیز در عرصه ازدواج و زندگى خانوادگى است. بخش پنجم و ششم هم به ایجاد روشهاى نظارت بین‌المللى و جنبه‌هاى اجرایى کنوانسیون می‌پردازد (رجوع کنید به رئیسى، ص 293ـ306).

دسته ها : حقوق زنان
شنبه جهاردهم 5 1391 14:22
X